23 Ιανουαρίου 2012

ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΣΤΑ ΚΑΤΑΠΑΤΗΜΕΝΑ

  Επιβραβεύεται η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας
Του Βαγγέλη Αποστόλου
      Με τη θεσμοθέτηση της υποχρέωσης της πολιτείας να συντάξει το Εθνικό Κτηματολόγιο δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων ιδιοκτησίας και χρήσης γης ανά την επικράτεια .
     Κι ενώ περιμέναμε ότι η θεραπεία αυτών των προβλημάτων θα ερχόταν μέσα από την αποτύπωσή τους , οι αλλεπάλληλες παρεμβάσεις με Νομοθετικές πρωτοβουλίες και Υπουργικές αποφάσεις  στην ως τώρα κτηματογραφική διαδικασία  πετυχαίνουν τα αντίθετα :  Όχι  μόνο  νομιμοποιούν την υπάρχουσα αυθαιρεσία και λεηλασία σε βάρος της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος αλλά και να την ενθαρρύνουν περαιτέρω .
     Σε αυτή τη μεθόδευση ασφαλώς αναδεικνύεται πρωταθλητής ο σημερινός Υπουργός ΠΕΚΑ   κ. Παπακωνσταντίνου . Εκείνα που  τόσα χρόνια οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν ούτε και με συνταγματικές αναθεωρήσεις να κάνουν  αυτός τα « κατάφερε» ακόμη και με απλές διοικητικές πράξεις.  Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της νομιμοποίησης των ημιυπαιθρίων και της  τακτοποίησης των αυθαιρέτων , οι οποίες έτσι όπως εξελίσσονται και υλοποιούνται  επιβεβαιώνουν την αρχική μας πρόβλεψη ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη μεταπολεμικά επιχείρηση επιβράβευσης της παρανομίας και μάλιστα χωρίς να υπηρετηθεί  κατ΄ ελάχιστο ο εισπρακτικός τους στόχος .
     Όμως αυτή η συμπεριφορά έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να  έρθει και   η επόμενη επιβράβευση , αυτή  των  καταπατητών . Το υπουργείο Οικονομικών φέρεται να προωθεί σχέδιο «τακτοποίησης» χιλιάδων καταπατημένων εκτάσεων του Δημοσίου , στοχεύοντας σε βάθος τριετίας να εισπράξει περί το 1,5 δις ευρώ. Μάλιστα λέγεται ότι θα είναι τόσο ελκυστική η ρύθμιση που οι καταπατητές θα αποκτήσουν τίτλους κυριότητας στο 40% της γνωστής δημόσιας γης που «κατέχουν» με τη καταβολή ενός συμβολικού τιμήματος της τάξης των 500 έως 600 ευρώ   το στρέμμα . Πρόκειται δηλαδή για μια εκποίηση που αγγίζει τα όρια της απάτης σε βάρος του δημοσίου , αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι σε περιπτώσεις απαλλοτριώσεων για τη κατασκευή δημόσιων έργων οι αντίστοιχες τιμές είναι πολλαπλάσιες .
    Αν και δεν πιστεύω ότι τα δασικού χαρακτήρα εδάφη θα παραμείνουν εκτός της συγκεκριμένης συναλλαγής ( τα ίδια πάντα λέγονται αλλά τα αποτελέσματα δείχνουν διαφορετικά) επειδή  ισχύουν άλλες ρυθμίσεις θα τα αφήσω  εκτός του σημερινού μου κειμένου . Θα σταθώ μόνο στην δημόσια  αστική και αγροτική γη , για την οποία
βασική προϋπόθεση  υπαγωγής της στη ρύθμιση και νομιμοποίηση της αυθαίρετης κατοχής με εξαγορά , είναι η καταπάτηση να έχει γίνει τουλάχιστον πριν από 25 χρόνια και να συνεχίζεται μέχρι σήμερα κι αυτό να αποδεικνύεται είτε με μαρτυρίες είτε με επίσημα έγγραφα (π.χ. πρωτόκολλα αποβολής, επιβολή προστίμων αυθαίρετης χρήσης κ.λπ.), δηλαδή με απλά λόγια η καταπάτηση θεωρείται ως χρησικτησία .
       Μάλιστα δε η επιβράβευση των καταπατητών από τη συγκεκριμένη πρόταση   φτάνει μέχρι του σημείου  να προβλέπει και τη πρόκληση , ότι  αυτή  η χρησικτησία θα αφεθεί στη κρίση είτε οργάνων της Διοίκησης  είτε φυσικών προσώπων και  δεν θα προκύπτει ως κρίση μέσα από τη δικαστική διερεύνηση.
    Δύο είναι τα βασικά ζητήματα που η προσέγγισή τους χρήζει ιδιαίτερης προσοχής , πρώτον πόση είναι και που βρίσκεται αυτή η καταπατημένη  δημόσια περιουσία και δεύτερον αν μπορεί  να υπόκειται από πλευράς κτήσης κυριότητας  στη χρησικτησία .
     Εδώ και 3 χρόνια βρίσκονται υπό κτηματογράφηση 107 Δήμοι σε όλη τη χώρα και πιο συγκεκριμένα οι πρωτεύουσες όλων των νομών και όλοι οι ΟΤΑ  Αττικής και Θεσσαλονίκης , δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος των εκτάσεων που οι καταπατητές εδώ και χρόνια προσπαθούν με κάθε τρόπο να ιδιοποιηθούν τη δημόσια περιουσία . Η εκτίμηση που υπήρχε με την έναρξη της καταγραφής ανέβαζε τα καταπατημένα κτήματα σ΄ αυτές τις περιοχές σε 100.000 και συνολικής έκτασης 3.500.000 στρεμμάτων . Μάλιστα στις πρωτεύουσες των νομών υπολογιζόταν ότι διεκδικείται το 50% των δημοσίων κτημάτων , δηλαδή περί τα 1700 εντός σχεδίου ακίνητα .
    Τα ερωτήματα πολλά , όπως :
-    Αν έχει ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα κτηματογράφησης  γιατί δεν ανακοινώνονται τα  ακριβή στοιχεία για τις παραπάνω εκτάσεις και ιδιαίτερα γι΄ αυτές που προορίζονται για παραχώρηση;
-    Αν δεν έχει ολοκληρωθεί γιατί βιάζονται να αναγνωρίσουν μια λεηλασία της δημόσιας περιουσίας που ενδέχεται να είναι η μεγαλύτερη από καταβολής του ελληνικού κράτους;
-    Γιατί αγνοούν το ΣτΕ που με τη νομολογία του έχει προστατέψει σε ανάλογες διεκδικήσεις-παραχωρήσεις το δημόσιο χαρακτήρα αυτών των εδαφών ; Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη απόφασή του (142/12) που έκρινε αντισυνταγματική τη διάταξη του άρθρου 5 του Ν.3147/03 που προβλέπει τη παραχώρηση της κυριότητας δημοσίων εποικιστικών εκτάσεων που έχουν καταληφθεί αυθαίρετα με τη μέθοδο της αγροτικής καλλιέργειας .
Για να προσεγγίσει κανείς το ζήτημα αν πρέπει να υπόκειται στη χρησικτησία ως τρόπο κτήσης κυριότητας και η ιδιωτική περιουσία του δημοσίου είναι αναγκαίο να γνωρίζει καλά την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας  και ειδικότερα ότι :
1)    Η κυριότητα της δημόσιας περιουσίας στηρίζεται  σε διεθνείς συνθήκες , όπως η από 9/7/1832 της Κωνσταντινούπολης και  στα  επακόλουθα αυτών πρωτόκολλα , που συνάπτονταν  κατά τις σταδιακές απελευθερώσεις  από τον Τουρκικό ζυγό . Μέσα από αυτές τις συνθήκες κατοχυρώθηκε πρωτίστως το δικαίωμα της κυριαρχίας του ελληνικού λαού και επικυρώθηκε το γεωκτητικό καθεστώς των διαφόρων γεωγραφικών διαμερισμάτων του Ελληνικού χώρου .
2)    Με μια σειρά περαιτέρω θεσμοθετήσεων  δεν επιτρεπόταν η απόκτηση κυριότητας επί δημοσίων κτημάτων ούτε με χρησικτησία εκτός αν υπήρχαν νόμιμα αναγνωρισμένοι τίτλοι έναντι του δημοσίου ή αποδεικνυόταν ότι συμπληρώθηκε 30ετής έκτακτη χρησικτησία πριν την 12/9/1915 και
3)    Όλες οι κυβερνήσεις από τη σύσταση του ελληνικού κράτους μέχρι   το 2003 , που καταργήθηκε το τεκμήριο κυριότητας του δημοσίου στα εντός σχεδίου εδάφη , αν και  δεν προστάτεψαν όπως έπρεπε τη δημόσια  αυτή  περιουσία , σεβάστηκαν τουλάχιστο το απαράγραπτο των δικαιωμάτων του και δε συναίνεσαν ποτέ στην εκποίησή της , πολύ δε περισσότερο στη χαριστική διανομή της .
   Όντως το Δημόσιο σήμερα δεν διαθέτει τον αναγκαίο θεσμικό και τεχνικό εξοπλισμό για την προστασία της περιουσίας του , όμως η  οργάνωσή και η λειτουργία του εξαρτάται από τη σωστή και αποτελεσματική λειτουργία της Διοίκησης για την οποία ευθύνεται η εκάστοτε κυβέρνηση . Όταν κύρια χαρακτηριστικά της διαδικασίας σύνταξης του Εθνικού Κτηματολογίου είναι η καθυστέρηση  και η απουσία των υπευθύνων για τη προστασία της δημόσιας περιουσίας , όπως για παράδειγμα της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου και της Δασικής Υπηρεσίας , τότε ασφαλώς εγγράφονται χωρίς αντιδράσεις οι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες καταπατητές .
    Και δυστυχώς έτσι ανοίγεται ο δρόμος της αρπαγής της δημόσιας περιουσίας ακόμη και με τη χρήση  πλαστών τίτλων κυριότητας ή μη αναγνωρισμένων από το κράτος , όπως είναι τα βυζαντινά χρυσόβουλα , τα τουρκικά χοτζέτια και τα παραχωρητήρια των Βαυαρών . Οι  Βέϊκοι , Νάστοι , Ηλιόπουλοι , Καραπάνοι και άλλοι καταπατητές της Αττικής θα ξαναζωντανέψουν πάλι .
     Η δημόσια κτήση  έλεγε το 2004 , σε ημερίδα της Κίνησης Πολιτών για τη Προστασία της Δημόσιας Γης , ο Μιχαήλ Δεκλερής  « είναι εκτός συναλλαγής , αναπαλλοτρίωτη και απαράγραπτη . Κατ ΄ουσίαν είναι στοιχείο της κυριαρχίας του κράτους επί της επικρατείας του. Είναι αδιανόητο κράτος χωρίς επικράτεια και επικράτεια χωρίς δημόσια κτήση» .             
                                                                             ΧΑΛΚΙΔΑ 23/01/2012      


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

για να εμφανισθούν περιμένετε λίγες ώρες....
τα σχόλια ελέγχονται ως προς το υβριστικό, μη θεμιτό ή φασιστικό περιεχόμενο
ο καθένας είναι υπεύθυνος απέναντι στο νόμο επειδή υπογράφει ηλεκτρονικά το σχόλιό του.