Του Π Β
Η καμένη γη της Βόρειας Εύβοιας, καμένη στα τζάκια στις ξυλόσομπες και στα μαγκάλια, άνοιξε τις
αγκαλιές των οικογενειών της να υποδεχτούν για τις γιορτές, τους μετανάστες
της.
Στη θαλπωρή της φλόγας του πεύκου και της ελιάς, η Άννα, η
Αλίνα, η Κατερίνα, η Μαρία, η Κέλλυ, η Φωτεινή , ο Νίκος, ο Γιώργος, ο Γιάννης,
ο Ανέστης, τόσα παιδιά μας με τόσα
ονόματα, μας επισκέπτονται και απορούν.
Οι χώρες της παγκοσμιοποίησης βρίσκονται πια κοντά η μια με
την άλλη , από το Σκάϊπ λείπει μόνο η
γεύση και η μυρωδιά για τη τέλεια
επικοινωνία. Αυτή η μυρωδιά του καπνισμένου δωμάτιου που τη κουβαλάς μαζί σου
στο αυτοκίνητο ή στο κρεβάτι σου. Η γεύση και η τσίκνα του λιπαρού λουκάνικου
που θεραπεύει τους πόνους της καρδιάς , όταν το τρως μαζί με αυτούς που αγαπάς.
Αυτό το κρασί με τη πευκίσια ρετσίνα, που κάνει το μυαλό να τρέχει και τη ψυχή
ιπτάμενη να βλέπει τα πάντα.
Από το παράθυρο υπάρχει μόνο αιθάλη ανακατεμένη με υδρατμούς
που σκοτεινιάζει τα μουντά πρωινά. Το μέλλον απρόβλεπτο με μετανάστες που
ταξιδεύουν ή με σάπιες βάρκες ή με οικονομικές αερογραμμές, να βρουν καλύτερη
τύχη. Από την Αυστραλία ως τον Καναδά οι αποστάσεις κάνουν την Ευρώπη να
φαίνεται γειτονικό χωριό.
Στη κοιλάδα των Τεμπών ο γεροπλάτανος δεν σώνει να πιάσει
τις γραμμές, να μη μπορεί να φύγει το τρένο για τη ξενιτειά. Οι πλάτανοι στη γη
μας δεν αρκούν να φτιάξουν όρια και κλειστά σύνορα, για να εμποδίσουν τη μεγάλη
φυγή.
Όμως οι γιορτές είναι ένα θείο διάλλειμα. Τα παιδιά μας
είναι μαζί μας στη φάτνη τους και τα αγιάζουμε με την αγάπη μας και τις ευχές μας. Ο ανθρώπινος μικρός
θεός δακρύζει, παραμερίζει και καθαγιάζεται με τις αντοχές του.
Όχι, μη φοβάστε την αιθαλομίχλη. Είναι το ακριβότερο άρωμα
της μέρας, είναι το χρώμα της παλιάς ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Είναι ο καμβάς
των αναμνήσεων, είναι η γεύση του αγώνα και της αγωνίας.
Καλές γιορτές για όλους. Αγκαλιάζοντας όσους αγαπάμε, ξεπερνώντας
σαν καπνός τις αποστάσεις, φτιάχνοντας ένα αιθέριο πέπλο προστασίας από ντόπια,
αγνή και άδολη αιθαλομίχλη. Για να μη βλέπει το κακό μάτι αυτών που ζηλεύουν,
αυτό που δεν μπορούν ποτέ τους να αποκτήσουν.
Δημοσιεύθηκε στον Παλμό της Βόρειας Εύβοιας στις 29-12-2013