Του Jimmy
...ΑΛΛΑ
ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ! Η φράση του Πάγκαλου έχει και συμπλήρωμα. Το εσείς αφορά
τους πολίτες του ιδιωτικού τομέα.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι οι πολιτικοί δεν επιτρέπουν τη μείωση του μεγέθους του δημοσίου τομέα, δεν επιτρέπουν τον περιορισμό της σπατάλης, δεν κλείνουν τις άχρηστες και ζημιογόνες δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις, δεν περιορίζουν τις εξόφθαλμες υπερβολές σε τεράστιες συντάξεις ή αμοιβές ορισμένων προνομιούχων υπαλλήλων, δεν περιορίζουν τις δικές τους αμοιβές και τα προνόμια τους, αντίθετα, ορμάνε στην τσέπη των πολιτών και αρπάζουν ότι βρουν.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι οι πολιτικοί δεν επιτρέπουν τη μείωση του μεγέθους του δημοσίου τομέα, δεν επιτρέπουν τον περιορισμό της σπατάλης, δεν κλείνουν τις άχρηστες και ζημιογόνες δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις, δεν περιορίζουν τις εξόφθαλμες υπερβολές σε τεράστιες συντάξεις ή αμοιβές ορισμένων προνομιούχων υπαλλήλων, δεν περιορίζουν τις δικές τους αμοιβές και τα προνόμια τους, αντίθετα, ορμάνε στην τσέπη των πολιτών και αρπάζουν ότι βρουν.
Αν υποθέσουμε ότι το κράτος δανείστηκε 360 δις και τα
μοίρασε σε μισθούς και συντάξεις (που εννοεί ο κ. Πάγκαλος) τώρα που πρέπει τα
λεφτά να επιστραφούν στους δανειστές, το κράτος κατάσχει τις περιουσίες και τα
εισοδήματα και τα επιστρέφει στους δανειστές. Η κατάσχεση γίνεται μέσω φόρων,
έκτακτων εισφορών, ειδικών επιβαρύνσεων κλπ. Έχουμε δηλαδή μια μεταφορά της
ιδιωτικής περιουσίας στα δημόσια ταμεία για να πληρωθούν τα χρέη. Μόνο της
ιδιωτικής περιουσίας όμως. Η περιουσία του δημοσίου και όσων το απαρτίζουν,
παραμένει άθικτη έως και αυγατίζει. Διότι όταν ολόκληρη η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει
την ύφεση, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, την ανεργία, τη μείωση των
εισοδημάτων, την μείωση της αξίας της περιουσίας, τη φτώχεια και την ίδια
στιγμή οι ημέτεροι, οι προνομιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί
διατηρούν τις αμοιβές και τα προνόμια τους, τότε μπορούμε να πούμε ότι οι δικές
τους περιουσίες αυγατίζουν έναντι όλων των υπολοίπων.
Το μνημόνιο εφαρμόζεται δυστυχώς μόνο σε μερικά σημεία του. Αυτό που υπάρχει είναι μια προφανής προσπάθεια προστασίας του συστήματος, δηλαδή της παρέας πολιτικών και δημοσίων υπαλλήλων και ιδιαίτερα των "μαγαζιών" που χρησιμοποιούσαν τα κόμματα επί δεκαετίες για να βολεύουν τους δικούς τους. Η μάχη που δίνει ο πολιτικός κόσμος σήμερα δεν είναι μια μάχη επιβίωσης της πατρίδας, αλλά μια μάχη επιβίωσης των συντεχνιών, μια μάχη επιβίωσης του συστήματος διαπλοκής, όχι αυτής της διαπλοκής που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών, αλλά μιας άλλης διαπλοκής πολύ βαθύτερης μεταξύ πολιτικών και δημόσιας διοίκησης.
Κατά τη γνώμη μου, ποτέ δεν είναι αργά για να διορθωθεί η κατάσταση. Το κακό όμως είναι ότι ο πολιτικός κόσμος δεν θέλει να διορθώσει την κατάσταση αν το κόστος για αυτή τη διόρθωση είναι ο περιορισμός του δημοσίου τομέα και η διακοπή της σπατάλης. Προτιμά να διαλύσει την ελληνική οικονομία, να εξαθλιώσει την κοινωνία, αρκεί να διατηρήσει το μεγάλο μέγεθος του δημοσίου που μεταφράζεται σε πολιτική ισχύ και σε εξαγορά ψήφων. Το μέλλον λοιπόν της χώρας δεν θα γίνει ποτέ αισιόδοξο, αν δεν αλλάξει εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό και αν δεν εξαφανισθεί η μικροπολιτική λογική που έφτασε τη χώρα στον γκρεμό που βρίσκεται σήμερα. Και όσο παίρνουμε τις δόσεις και συνεχίζουμε να πληρώνουμε τις σπατάλες του δημοσίου, η περιουσία όλων των Ελλήνων , το εισόδημα τους και το βιοτικό τους επίπεδο θα κινδυνεύει.
Το μνημόνιο εφαρμόζεται δυστυχώς μόνο σε μερικά σημεία του. Αυτό που υπάρχει είναι μια προφανής προσπάθεια προστασίας του συστήματος, δηλαδή της παρέας πολιτικών και δημοσίων υπαλλήλων και ιδιαίτερα των "μαγαζιών" που χρησιμοποιούσαν τα κόμματα επί δεκαετίες για να βολεύουν τους δικούς τους. Η μάχη που δίνει ο πολιτικός κόσμος σήμερα δεν είναι μια μάχη επιβίωσης της πατρίδας, αλλά μια μάχη επιβίωσης των συντεχνιών, μια μάχη επιβίωσης του συστήματος διαπλοκής, όχι αυτής της διαπλοκής που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών, αλλά μιας άλλης διαπλοκής πολύ βαθύτερης μεταξύ πολιτικών και δημόσιας διοίκησης.
Κατά τη γνώμη μου, ποτέ δεν είναι αργά για να διορθωθεί η κατάσταση. Το κακό όμως είναι ότι ο πολιτικός κόσμος δεν θέλει να διορθώσει την κατάσταση αν το κόστος για αυτή τη διόρθωση είναι ο περιορισμός του δημοσίου τομέα και η διακοπή της σπατάλης. Προτιμά να διαλύσει την ελληνική οικονομία, να εξαθλιώσει την κοινωνία, αρκεί να διατηρήσει το μεγάλο μέγεθος του δημοσίου που μεταφράζεται σε πολιτική ισχύ και σε εξαγορά ψήφων. Το μέλλον λοιπόν της χώρας δεν θα γίνει ποτέ αισιόδοξο, αν δεν αλλάξει εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό και αν δεν εξαφανισθεί η μικροπολιτική λογική που έφτασε τη χώρα στον γκρεμό που βρίσκεται σήμερα. Και όσο παίρνουμε τις δόσεις και συνεχίζουμε να πληρώνουμε τις σπατάλες του δημοσίου, η περιουσία όλων των Ελλήνων , το εισόδημα τους και το βιοτικό τους επίπεδο θα κινδυνεύει.
JIMMYS για την Β.Ε.