Νίκος Δ. Γεραλής
Χρόνια τώρα, οι αστικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, καλλιέργησαν στους εργαζόμενους την αυταπάτη ότι κερδίζουν και οι ίδιοι από την καπιταλιστική ανάπτυξη. Έπεισαν μεγάλο μέρος των εργαζομένων να πιστέψουν στην ΟΝΕ και στη σύγκλιση των μισθών. Την ίδια περίοδο έκαναν ορισμένες παροχές, κατώτερες από τα δικαιώματα αλλά ανεβασμένες, σε εργαζομένους στο δημόσιο τομέα, στις ΔΕΚΟ ή ορισμένες παραχωρήσεις σε κάποιους κλάδους εργαζομένων.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά σε βάρος των εργαζομένων και καταργούνται συνεχώς δικαιώματα και κεκτημένα. Τελευταία για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν ως βασικό επιχείρημα το δίλλημα «ή δέχεστε να τα χάσετε όλα ή δεν θα πάρουμε την τάδε δόση
και έτσι θα έχουμε στάση πληρωμών και δεν θα πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».
Μα τα χρήματα των «δόσεων» δεν δίνονται στην Ελλάδα ούτε για τους μισθούς, ούτε για τις συντάξεις. Δίνονται για να εξασφαλιστούν οι πιστωτές και η ελευθερία δράσης του κεφαλαίου.
Οι ταξικοί στόχοι του Μνημονίου έχουν πετύχει
Η άποψη ότι το μνημόνιο απέτυχε, είναι παραπλανητική. Αντίθετα πέτυχε, με την έννοια ότι ο κύριος στόχος του ήταν η αφαίρεση κατακτήσεων των εργαζομένων, η ανατροπή σε όλο το σύστημα μισθών και εργασιακών σχέσεων.
Το μνημόνιο είναι μόνο η αρχή της επίθεσης σε βάρος των εργατοϋπαλλήλων, των αγροτών, των συνταξιούχων, των αυτοαπασχολούμενων. Εξυπηρετεί πλήρως το καπιταλιστικό αξίωμα: «κέρδη για τους λίγους – βάσανα και φτώχεια για τους πολλούς».
Εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες
Το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να συγκαλύψει ότι η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα και μπορεί να μειώσει την εξάρτησή της από μονοπωλιακούς ομίλους και ενώσεις σε κρίσιμους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.
Η Ελλάδα μπορεί να αξιοποιήσει τις εγχώριες δυνατότητές της:
α) Τον ορυκτό πλούτο (βωξίτης της Κεντρικής Ελλάδας, νικέλιο Λάρυμνας, λευκόλιθος της Μαγνησίας και της Β. Εύβοιας, μάρμαρο που λόγω της ποιότητάς του κατέχει εξέχουσα θέση στη διεθνή αγορά, κλπ)
β) Τις σημαντικές ενεργειακές πηγές. Η Ελλάδα είναι δεύτερη σε κοιτάσματα λιγνίτη στην ΕΕ, δεν έχει αξιοποιηθεί για ηλεκτροπαραγωγή ούτε το 1/3 του υδάτινου δυναμικού, έρευνες δείχνουν πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Β. Αιγαίο, νότια της Κρήτης, Ιόνιο, το υψηλό αιολικό δυναμικό και πηγές γεωθερμίας στα νησιά του Αιγαίου.
γ) Τη βιομηχανική παραγωγή που καλύπτει τις εγχώριες ανάγκες του κλάδου των κατασκευών σε τσιμέντο και άλλα δομικά υλικά (π.χ. οικοδομικός χάλυβας).
δ) Με κεντρικό σχεδιασμό μπορούν να εξισορροπηθούν οι σημαντικές δυνατότητες κάλυψης των εγχώριων διατροφικών αναγκών.
Υπάρχει σημαντική παραγωγή σιταριού, καλαμποκιού, δημητριακών και υψηλής ποιότητας ελαιόλαδο, οπωροκηπευτικά και εσπεριδοειδή. Η κτηνοτροφία μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών κατανάλωσης (πρόβειο γάλα, κρέας κ.λπ.).
ε) Σημαντική υποδομή υπάρχει επίσης σήμερα στη βιομηχανία μετάλλου, ειδικότερα σε χαλυβουργία, σιδηρουργία, βιομηχανία χαλκού και σε ορισμένους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας.
Λαϊκή εξουσία – Λαϊκή οικονομία
Μεγάλο μέρος του λαού είναι αγανακτισμένο, οργισμένο και θυμωμένο. Περισσότερο εκείνοι που πίστεψαν σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, γιατί αισθάνονται προδομένοι. Η αγανάκτηση όμως και η οργή πρέπει να μετατραπούν σε έναν αγώνα συνειδητό, που να απελευθερώνει τη λαϊκή πρωτοβουλία, να έχει πολυμορφία αλλά και συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση ενάντια στη δικτατορία των μονοπωλίων και την πολιτική τους εξουσία.
Τώρα πρέπει να ξεκινήσει η αντεπίθεση και ο αγώνας για τη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας από το ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Δεν υπάρχει άλλη λύση ή άλλη προοπτική, από τη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία.
Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής θα απελευθερώσει τις μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες που έχει σήμερα η Ελλάδα. Για να έχει αποτέλεσμα όμως μια τέτοια προσπάθεια, απαιτείται διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, η οποία να μπορεί να διασφαλίσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που συνεχώς μεγαλώνουν.
Βασικό χαρακτηριστικό της λαϊκής οικονομίας είναι η μετατροπή της ιδιοκτησίας του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνική κρατική ιδιοκτησία. Να δημιουργηθούν ενιαίοι, αποκλειστικά κρατικοί φορείς στους κλάδους στρατηγικής σημασίας όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των κατασκευών, των μεταφορών, της εξόρυξης.
Το λαϊκό κίνημα πρέπει να ανασυνταχθεί και να βαδίσει σε γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων και των εκπροσώπων τους, γιατί ο λαός μπορεί να διαφεντεύει τον πλούτο και τη ζωή του.
Όλα αυτά τα χρόνια, οι κυβερνήσεις των αστικών κομμάτων διαγκωνίζονται για το ποια θα αποδειχθεί ιδανικότερη για την αύξηση του κέρδους βιομηχάνων, εφοπλιστών και τραπεζιτών. Για να πετύχουν το σκοπό τους δεν δίσταζαν ακόμη και να «κληροδοτούν» κομματικά – πολιτικά πόστα από πατέρα σε γιους, κόρες, ανίψια, εγγόνια και πάει λέγοντας.
Φτάνει πια, δεν αξίζουν άλλο την ανοχή μας. Δεν αξίζουν άλλη ευκαιρία.
Ροβιές 2 Ιούνη 2011.
Νίκος Δ. Γεραλής